Mijn persoonlijke verhaal over piekeren, zelfkritiek en de zoektocht naar rust.
Als behandelaar heb ik kennis over stress, emoties en patronen. Ik begrijp de theorie achter piekeren, perfectionisme, emotioneel eten en zelfkritiek. Ik weet hoe gedachten ons kunnen beïnvloeden en ik weet welke stappen kunnen helpen om meer rust te ervaren. En toch merkte ik dat die kennis mij niet altijd hielp op de momenten dat ik het zelf moeilijk had.
Misschien herken je dat wel. Je weet dat je niet zo streng voor jezelf zou moeten zijn. Je weet dat één ongezonde maaltijd geen ramp is. Je weet dat je niet perfect hoeft te zijn. Maar wanneer de spanning stijgt, de vermoeidheid toeslaat of de onzekerheid de kop opsteekt, lijkt al die kennis plots ver weg.
Tijdens een gesprek met mijn psycholoog hadden we het over de vele gedachten die voortdurend door mijn hoofd gingen. Op een bepaald moment zei ze iets dat me raakte: "Aurélie, het valt me op dat je vaak in zwart-wit denkt."
Die woorden bleven hangen.
Want hoe langer ik erover nadacht, hoe meer ik besefte dat ik veel situaties beoordeelde vanuit uitersten. Of ik deed het goed, of ik had gefaald. Of ik had karakter, of ik had geen karakter. Of ik had controle, of alles liep mis. Er leek weinig ruimte te zijn voor alles wat zich tussen die uitersten bevindt.
Toen ik dieper begon te kijken, ontdekte ik dat er onder veel van mijn zorgen eigenlijk iets anders zat. Niet alleen angst om ongezond te eten. Niet alleen stress of onzekerheid. Maar een diepere vraag die vaak ongemerkt aanwezig was: Ben ik wel goed genoeg?
Dat is een vraag die ik ook vaak hoor bij de vrouwen die ik begeleid. Vrouwen die veel geven, veel zorgen, veel dragen en voor iedereen klaarstaan. Vrouwen die hun best doen als partner, moeder, stiefouder, werknemer of zelfstandige. Vrouwen die van buitenaf sterk lijken, maar vanbinnen vaak twijfelen aan zichzelf.
Wanneer we ons niet goed genoeg voelen, gaan we vaak nog harder ons best doen. We proberen meer controle te krijgen, beter te presteren of alles perfect te doen. Maar hoe harder we vechten, hoe vermoeider we vaak worden. En precies die vermoeidheid maakt het moeilijk om gezonde keuzes te maken.
Jarenlang dacht ik dat streng zijn voor mezelf mij vooruit zou helpen. Dat ik mezelf moest pushen om sterker te worden. Maar zelfkritiek geeft zelden meer energie. Integendeel. Het zorgt er vaak voor dat we verder verwijderd raken van onszelf.
Vandaag probeer ik mezelf daarom andere vragen te stellen. Niet: "Wat is er mis met mij?" Maar: "Wat heb ik nodig?" Niet: "Waarom lukt het me niet?" Maar: "Waar ben ik eigenlijk bang voor?"
Vaak ontdek ik dan dat onder het piekeren, de stress, de onzekerheid of het emotionele eten een verlangen schuilt. Een verlangen naar rust. Naar veiligheid. Naar vertrouwen. Naar het gevoel dat je goed genoeg bent, ook wanneer je niet perfect bent.
Misschien herken jij jezelf in dit verhaal. Misschien ben je moe van het piekeren. Misschien voel je je vaak verantwoordelijk voor iedereen rondom jou. Misschien weet je precies wat je zou moeten doen, maar lukt het je niet om dat ook echt te voelen.
Dan wil ik je graag meegeven dat er niets mis is met jou. Soms hebben we niet méér kennis nodig, maar meer begrip voor wat er onder onze patronen schuilgaat. Want echte verandering ontstaat niet door harder te vechten tegen jezelf, maar door met mildheid en nieuwsgierigheid te onderzoeken wat je werkelijk nodig hebt.
En misschien begint die verandering wel met één eenvoudige gedachte:
Je hoeft niet perfect te zijn om goed genoeg te zijn.
Herken je jezelf in dit verhaal en verlang je naar meer rust, zelfvertrouwen en verbinding met jezelf? Dan ben je van harte welkom in mijn praktijk. Samen kijken we naar wat er onder de oppervlakte speelt, zodat je niet langer hoeft te overleven, maar opnieuw kunt leven vanuit vertrouwen en balans.
Reactie plaatsen
Reacties